วันนี้โชคไม่ดี

เช้านี้ อากาศดีมาก ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์สดใสพอสมควร เพราะนัดเพื่อนไว้ว่าจะไปเดินห้างกันคืนนี้ โทรไปถามหน่อยแล้วกันว่าจะไปกี่โมง คำตอบที่ได้"ขอโทษนะ เค้าวันนี้งานยุ่งมา เลื่อนเป็นวันอื่นแล้วกัน" ก็ได้ ออกอารมณ์เหี่ยวนิดหน่อย ไม่เป็นไร เราหาอะไรสนุกๆมาเล่นเอง ตกลงจะอ่านนวนิยานแต่อ่านได้พักเดียวเอง หลับอีกแล้ว
ตอนบ่ายสามโมงมีนักไว้ว่าจะไปสัมภาษณ์งาน เราวางแผนว่าจะใช่เวลาในการเดินทางชั่วโมงครึ่ง มันก็เต็มที่แล้วนะ เลยออกไปบ่ายโมงครึ่ง แต่เดินทางถึงครึ่งทางรถติด ติดมากๆๆๆๆๆ ปกติเสนทางนี้จะติดในช่วงเช้าเท่านั้น อะไรเนี่ยๆ เดือดร้อนมาก กว่าจะถึงก็บ่ายสี่โมงแล้ว ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ว่าเรามาสัมภาษณ์งาน เจ้าหน้าที่ตอบกลับว่าคนที่รับผิดชอบสัมภาษณ์งานเพิ่งออกไปทำธุระให้เราพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
วันนี้เราโดนไรมา ทำไมไม่ราบรื่นขนาดนี้ล่ะ

ทำไฟหม้อกินกัน

วันนี้วันเสาร์มีเรียนทั้งวัน เซ็งๆๆๆ คาบสุดท้ายงดเรียนก็เลยเลิกเรียนเร็ว ดีใจใหญ่กันทุกคน มีอารมณ์อยากไปตลาดจัง ชวนเพื่อนไปด้วย เพื่อนกลับชวนเราไปกินไฟหม้อที่หอเขา อืม ก็ดีตั้งนานไม่ได้กินไฟหม้อแล้วคิดถึงรถสชาติของมันแล้ว เราไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสด ซื้อเนื้อ ไก่ กุ้ง ลูกชินๆตั้งหลายอย่างด้วยอารมณ์อยากกิน สองมือเกือบหิ้วของไม่ไหว้ กลับถึงที่หอเราก็ช่วยกันทำนี่ทำโน้น อีกไม่นานกลิ่นหอมขยาบออกมาเรื่อยๆๆ แค่ดุมกลิ่นก็รู้ว่าอร่อยจริงๆ เริ่มลงมือกิน โอ้โห สุดยอดๆ ไม่มีอะไรได้อร่อยกว่านี้อีกแล้ว เรากินพลานคุยพลานด้วยความสุก
นานเท่าไหรแล้วหน้อ ที่เราไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นเช่นนี้ คิดถึงบ้านจัง ต่อสู้อีกปีกว่าๆก็แล้วกัน เรียนจบเราก็จะกลับบ้านได้

ยิ้ม

จำได้ว่า เคยอ่านหนังสืออยู่เล่มนึง เขียนประมาณว่า " ในแต่ละวันให้เริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเรื่องที่จะทำให้ยิ้มได้ในเช้านั้น...จะมีอยู่แค่ไม่กี่เรื่องก็ตาม"นั่นสิ แม้ว่าวันทั้งวัน จะมีหลายเรื่องที่ทำให้เรายิ้มไม่ออก แต่ถ้ามีแค่สักเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ ยิ้มนั้น เ
ตั้งแต่เราตื่นนอนเวลาไปส่องกระจกอย่าลืมยิ้มให้ตัวเราเองหน่อยนะ การรวยยิ้มนั้นคงจะเป็นยิ้มที่สดใสมากที่สุด ทำให้เราอารมณ์ดีของวันนั้นทีเดียว และอาจสือถึงบุคคลที่ข้างๆเราก้ไม่แน่

ปวดท้อง

วันนี้ตั้งแต่ตื่นมาก็รู้สึกท้องไม่ค่อยสบาย ปวดท้อง ไม่นานก็เข้าไปในห้องน้ำ ปรากฏว่าท้องเสีย เราเปลกใจมากท้องเสียได้ไง สองสามวันนี้ทางอาหารตามปกติ ไม่ได้ทานอะไรเปลกๆมา สักพักใหญ่เข้าห้องน้ำอีก อาการปวดท้องยังอยู่เรื่อยๆ ถ่ายจนไม่เหลืออะไรสักอย่างอยู่ในท้อง เริ่มหิวข้าวแต่ไม่กล้ากินเผื่อกินแล้วอีกไม่นานก็จะถ่ายอีก ปกติเราเป็นคนท้องผูกซึ่งไม่ดีต่อร่างกายจึงอยากจะได้ถ่ายทุกวัน แต่สำหรับวันนี้เราไม่อยากเข้าห้องน้ำอีกแล้ว เพราะเกือบหมดแรงแล้ว เพื่อนโทรมาคุยกัน เราเล่าให้ฟังว่าเราปวดท้องจนไม่ไว้ ไม่รู้จะแก่อย่างไง เพื่อนถามว่าทานยายังแก่ท้องเสียยัง ยาท้องเสียหรอ ใช่ๆๆๆๆๆๆ ยังมียาที่รักษาได้ ถ้าไม่ใช่เพื่อนเตือนมาเราก็ลืมไปแล้วว่ายังมียารักษาท้องเสีย รีบไปทานยา ชั่วคร้าวผ่านไปรู้สึกดีขึ้นหน่อย ยานั้นใช้ได้นะ ขอให้ตัวเองหาpเร็วๆๆๆๆๆ

ไปทานข้าวกับเพื่อน

เพื่อนช่วยเหลือเรามา เราเพื่อตอบแทนบุญคุณของเพื่อนก็เลยรับปากเพื่อนว่าจะเลี้ยงข้าว เรารับปากไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว แต่ปรากฏว่ายังไม่ได้ปฏิบัติคำพูดสักที เราไม่ได้หลอกเพื่อนและไม่เคยคิดว่าจะผิดคำสัญญานะ คือว่าตอนที่เราว่างเพื่อนยุ่ง เพื่อนว่างแล้วกลับเป็นเรายุ่ง อีกหนึ่งเราห่างกันไกลแสนไกล มาทานข้าวกันมันก็เป็นเรื่องยากเนอะ
เรานัดกันว่าเจอกันตอนหกโมงเย็นที่centralปิ่นเกล้า โห นี้มันไกลจริงๆๆๆๆๆ เราพักที่บางพลีเพื่อความสะดวกในการเดินทางของเพื่อน เราก็เลยเป็นผู้เสียสละ
เราออกจากหอบ่ายสี่โมง นั่งรถเมย์ต่อสองต่อใช่เวลาประมาณสองชั่วโมงจึงถึงที่centralปิ่นเกล้า ตอนนั้นก็หกโมงกว่าๆแล้ว เราเป็นห่วงเรื่องการมาสายมาก แต่ที่ไหนได้เพื่อนก็กำลังเดินทางอยู่ กว่าจะได้เจอกับเพื่อนก็หกโมงครึ่งแล้ว รีบหาร้านอาหารทานข้าวกัน
อยากรู้ว่าเรากินอาหารอะไร สนุกหรือเปล่า ไว้ครั้งหน้าค่อยเล่าให้ฟังนะค่ะ ตอนนี้เราจะบอกว่า ถึงแม้เราอยู่ในเมืองเดียวกัน แต่การพบเจอไม่ใช่สิ่งง่ายๆ
ที่หลังหากต้องไปทานข้าวระยะทางไกลอย่างนี้ ถึงแม้จะให้เราไปกินฟรี เราก็ไม่ยอม เพราะเรายอมแพ้กับระยะทาง

สบายเกินไป

ลาจากงานครั้งที่แล้วเกือบสองเดือนแล้ว ตอนนั้นทำงานทุกงานก็บ่นในใจว่าไม่มีเวลาพักผ่อน เมื่อไหร่จะได้พักสักที่เอ่ย อยากพักผ่อนเป็นช่วงเวลาจัง ดังนั้นวันหยุดจึงเป็นสิ่งที่มีค่าและได้มายากที่สุด
ตอนนี้ว่างงานแล้ว รู้สึกว่าได้การปล่อยสู่ถึงทั้งหัวใจและร่างกาย เหมือนไม่ใครมาบังคับเรา อยากนอนกี่โมงก็นอนกี่โมง อยากตื่นตอนไหนก็ตอนนั้น อยากไปไหนก็ไปนั้น อยากทำอะไรก็ทำอย่างนั้น สรูปง่ายๆก็คือตามใจตัวเองและมีอิสระมากขึ้น ตอนแรกก็มีความสุขกับชีวิตปัจจุบัน แต่ทุกวันอยู่อย่างนี้ไปก็เริ่มเบื่อไปเรื่อยๆ จนอยากทำงานจัง
ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีขีดจำกัด หากเกินกว่าขีดที่จำกัดไว้ มันก็จะได้ผลตรงกันข้าม

วันนี้เป็นวีนดี

วันนี้เราสร้างบล็อกแล้ว วันต่อไปเราจะเขียนบันทึกประจำวันที่นี้ เพื่อที่ในอนาคตอยากกลับมาอ่าน ก็จะได้จำได้ว่าเคยทำอะไรไปบ้าง ขอช่วยเพื่อนๆมาเยี่ยมบล็อกเราบ่อยๆและให้ความวิจัยหน่อยนะจ้า บล็อกที่เราเขียนจะทำให้เธอทำความรู้จักกับเราดีขึ้น สุดท้ายเราอาจจะจากคนที่ไม่รู้จักกันเปลี่ยนเป็นเพื่อนสนิทกันก็เป็นไปได้นะO(∩_∩)O~
ที่จริงแล้ววันนี้ก็เป็นของเรานะ วันเกิดอายุ24ปีก็น่าฉลองนะ แต่วันนี้เราไม่รู้สึกดีใจ ตื่นเต้นสักนิดหน่อยเลย ความรู้สึกที่อยู่กับเราแต่ว้าเว่น โศกเศร้า คิดถึงพ่อแม่และเพื่อนๆจัง ไม่รู้พวกเขาอยู่ประเทศจีนได้รับความคิดถึงจากใจฉันบ้างไหม
วันเกิด เราต้องทำให้ตัวเองมีความสุขบ้าง คิดไปคิดมาสุดท้ายก็ตกลงหาเพื่อนออกไปกินข้าวกัน เธอรู้ไหมว่าความโศกเศร้าเป็นอย่างไรไหม นั่นก็คือตอนที่เธอจะหาคนใดคนไหนจนไม่รู้ว่าคนคนนั่นหาไม่เจอ
ปีนี้วันเกิดขอให้ตัวเองมีความสุขมากๆๆๆๆและคิดสิ่งใดก็ขอให้ได้ดังปรารถนา